"Δεν μπορείς να πιστέψεις σε κάτι που δεν μπορείς να εξηγήσεις. Όπως για παράδειγμα τον Θεό ή τον Έρωτα."
Είπε.
Αντιδραστική όπως πάντα, ήμουν έτοιμη να απαντήσω κάτι που θα αποστόμωνε τον συνομιλητή μου.
Η απάντηση ήταν εκεί!
Κρεμόταν στην άκρη των χειλιών μου, πάλευε να βγει.
Μα δεν την άφησα.
Σκέφτηκα, πως είχε δίκιο...
Είναι ιδίωμα των ρεαλιστών άλλωστε να μην πιστεύουν οτιδήποτε δεν μπορεί να εξηγηθεί με βάση την λογική.
"Ο Έρωτας είναι μια απάτη"
Απάντησα.
Και το εννοούσα.
Είναι απάτη.
Όταν γνωρίσεις τον Έρωτα, αντιλαμβάνεσαι πως απατάς τις έως τώρα πεποιθήσεις σου μαζί του...
...ήθελα να συμπληρώσω.
Αλλά δεν το έκανα.
Μερικές καταστάσεις είναι καλύτερα να μην εξηγούνται.
Όχι γιατί η αλήθεια πονάει αλλά γιατί απογυμνωμένες από κάθε είδους μυστήριο και έχοντας εξαντλήσει όλες τις χρησιμοποιούμενες ιδανικές λέξεις για να τις περιγράψουν, τους αφαιρείς την δύναμη.
Σε
αυτή την κοινωνία,που το αληθινό της πρόσωπο είναι φρικτό,η χρυσόσκονη
που βλέπαμε παντού εμείς οι ονειροπόλοι,άρχισε σιγά σιγά να θαμπώνει και
να μοιάζει με στάχτες.Σταματήσαμε να είμαστε αυθόρμητοι και οι στιγμές
ανεμελιάς ακολουθούνται από ενοχικές σκέψεις...
Φοβόμαστε να είμαστε αυθόρμητοι.
Αντιμαχόμαστε τον Έρωτα γιατί φοβόμαστε μήπως πληγωθούμε.
Είμαστε λιγότερο κοινωνικοί και ανοιχτοί με τους ανθρώπους γιατί φοβόμαστε πως εποφθαλμιούν την όποια (αληθινή ή ψεύτικη) ευτυχία μας.
Έχουμε πάψει να διεκδικούμε τα επαγγελματικά μας δικαιώματα γιατί φοβόμαστε μήπως χάσουμε και αυτά τα λίγα που μας έχουν απομείνει.
Εμμένουμε σε καταστάσεις και σε (παντός είδους) σχέσεις, γιατί φοβόμαστε μήπως μείνουμε μόνοι.
Παλεύουμε να μην μείνουμε μόνοι γιατί φοβόμαστε πως ο εαυτός μας δεν είναι αρκετός να μας γεμίσει.
Ένιωθα τα ζεστά, σχεδόν υγρά σεντόνια κολλημένα πάνω μου.
Σαν τις εκνευριστικές θύμησες που σου κολλάνε στο μυαλό και δεν τολμάς να τις αποδιώξεις γιατί φοβάσαι πως το μέλλον δεν σου επιφυλάσσει το ίδιο δυνατές αναμνήσεις.
Και αν....;
Αν φοβόμαστε τόσο πολύ για τα παραπάνω επειδή τα λάθη του παρελθόντος μας είναι πιο δυνατά από το παρόν μας και εξακολουθούν να μας καταδιώκουν;
Και αν ο άνθρωπος δεν αλλάζει ποτέ πραγματικά;
Αν εγώ δεν έχω αλλάξει;
Αν έχω μείνει η ίδια;
Αν με προδώσω;
Αν;
Και εκεί...μπροστά στους απογυμνωμένους φόβους, με κατέκλυσε μια απέραντη αγάπη για το παρελθόν που με έφερε ως εδώ.
Για αυτά τα λάθη που με έκαναν σοφότερη.
Κοίταξα το τατουάζ στο στέρνο μου.
Never a failure, always a lesson.
Κατάλαβα πως αυτό που μας σώζει και μας δίνει κινητήριο δύναμη εν τέλει είναι η σπίθα και το αληθινό πάθος...
Για την δουλειά.
Για μια ιδέα.
Για το πάθος.
Για την ζωή.
Στ' αλήθεια!
"Σου έχω εμπιστοσύνη"
Είπα.
Στον εαυτό μου.
Πέταξα από πάνω μου τα σεντόνια.
